Война Росси и Украины(СМИ)

Вторжение России, день 19-й. Враг продолжает наступательную операцию, а  Москва и Киев начали переговоры - онлайн | Сегодня
Они то же самое совершенное действие, если оно положительное, приписывают себе. И наоборот, если отрицательное, приписывают противнику.
Относительно сложнее подтасовывать ход боевых действий, так как это можно увидеть и подтвердить документально и посредством информации в интернете.
Но пропаганда абсолютно противоположная.
Для Украины это защита своего государственного строя, а для России денацификация и защита своего русского наследия.

Հայ իրավական մտքի զարգացումը 

Իրավունքն առաջացել է հասարակության շերտավորմանը զուգընթաց`  դասակարգային հարաբերությունների ծագման ընթացքում՝ որպես տիրող դասակարգի՝ օրենքի աստիճանի բարձրացված կամքի դրսևորում, որն սկզբում արտահայտվել է սովորույթներում, հետագայում դարձել օրենք:

Սովորութային իրավունքն իրավունքի պատմական առաջին ձևն է: Մինչև իրավունքի գրավոր աղբյուրների առաջացումը սովորութային իրավունքը գոյություն է ունեցել հասարակական հարաբերությունների ոլորտում և ավանդաբար կիրառվել է բանավոր: Պետության և իրավունքի առաջացմանը զուգընթաց` տիրող դասակարգը վավերացրել և իրավականոնների մեջ է ամփոփել որոշ սովորույթներ: Իրավունքի ճյուղերը ձևավորվել են սովորութային իրավունքի նորմերից:

Ընտանեկան իրավունքը` որպես իրավունքի առանձին ճյուղ, նույնպես առաջացել է դասակարգային հարաբերությունների ծագմանը զուգընթաց և հասարակարգերի փոփոխության ընթացքում փոխվել է: Ստրկատիրական շրջանի ամուսնաընտանեկան իրավունքը, արտահայտելով ժամանակի հասարակական հարաբերությունները, պահպանել է նաև նախնադարյան համայնական  կարգերից մնացած առանձին սովորույթներ: Ամուսնությունը դիտվել է որպես աշխարհիկ իրավական դաշնադրություն, հարսանիքը՝ դրա հասարակական ճանաչման միջոց: Նահապետական ընտանիքներում գույքի միակ սեփականատերը ընտանիքի գլուխն է համարվել. այդ իրավունքը փոխանցվել է ավագ որդուն: Ավատատիրական շրջանում ամուսնաընտանեկան հարաբերությունները կարգավորվել են աշխարհիկ և կանոնական իրավունքի նորմերով: Ամուսնությունն առանց եկեղեցական ծեսի անվավեր է ճանաչվել: Արգելվել է բազմակնությունը, այլադավանի հետ ամուսնությունը և այլն: Պարտադիր էին ամուսնանալու որոշակի տարիքը, փոխադարձ համաձայնությունը, ամրագրված էին երեխաների նկատմամբ հոր իշխանությունը և նրա անձնական ու գույքային իրավունքները

Եկեղեցական իրավունքը` որպես իրավունքի առանձին ճյուղ, ձևավորվել է կրոնական սկզբունքների հիման վրա

Իրավունքի ձևավորմանը նպաստել են նաև պատմական զարգացման առանձնահատկություններն ու ազգային ավանդույթները:

Պետական իշխանության՝ որպես հասարակական իշխանության նոր տեսակի երևան գալուն զուգընթաց` ձևավորվել է իրավունքի նոր ճյուղ՝ պետական իրավունքը: Այն  իրավական նորմերի ամբողջություն է և ամրապնդում է հասարակական ու պետական կարգի հիմքերը: Պետական իրավունքի գլխավոր աղբյուրը  սահմանադրությունն է, ուստի կոչվում է նաև սահմանադրական իրավունք: Պետական իրավունքը սահմանում է հասարակական և պետական կառուցվածքի ձևերը, քաղաքացիների ժողովրդավարական ազատությունները, նրանց հիմնական իրավունքներն ու պարտականությունները, այդ իրավունքների ու ազատությունների նյութական,  իրավական երաշխիքները և այլն։

Իրավունքի ձևավորմանը նպաստել են նաև պատմական զարգացման առանձնահատկություններն ու ազգային ավանդույթները:

Պետական իշխանության՝ որպես հասարակական իշխանության նոր տեսակի երևան գալուն զուգընթաց` ձևավորվել է իրավունքի նոր ճյուղ՝ պետական իրավունքը: Այն իրավական նորմերի ամբողջություն է և ամրապնդում է հասարակական ու պետական կարգի հիմքերը: Պետական իրավունքի գլխավոր աղբյուրը սահմանադրությունն է, ուստի կոչվում է նաև սահմանադրական իրավունք: Պետական իրավունքը սահմանում է հասարակական և պետական կառուցվածքի ձևերը, քաղաքացիների ժողովրդավարական ազատությունները, նրանց հիմնական իրավունքներն ու պարտականությունները, այդ իրավունքների ու ազատությունների նյութական, իրավական երաշխիքները և այլն:

Իրավունքի ձևավորմամբ է պայմանավորված նաև իրավագիտության առաջացումը, որն ուսումնասիրում է հասարակության իրավական վերնաշենքը: Դեռևս I–III դարերում Հռոմում իրավական գիտելիքներն ի մի են բերվել և համակարգվել, ծավալվել է դասական իրավագետների գործունեությունը: Իրավագիտությունը հատկապես զարգացել է բուրժուական հասարակարգում. ստեղծվել են իրավագիտության բազմաթիվ ուղղություններ և դպրոցներ:

Իրավագիտությունը հնարավորություն է ընձեռում բազմակողմանի և գիտականորեն բացահայտել պետության ու իրավունքի էությունը, որը ձևավորվում է հասարակական օբյեկտիվ օրենքների ճանաչման, հասարակական գործունեության պահանջների, պետության և իրավունքի խնդիրների բնույթին ու մակարդակին համապատասխան: Իրավագիտության ընդհանուր համակարգի մեջ մտնում են ընդհանուր-տեսական գիտություններ (իրավունքի տեսություն և պատմություն, քաղաքական ուսմունքների պատմություն), ճյուղային գիտություններ (պետական, քրեական, քաղաքացիական, աշխատանքային իրավունք և այլն), միջճյուղային գիտություններ (դատախազական հսկողություն, դատարանի և դատախազության կազմակերպում, բնակարանային իրավունք և այլն), կիրառական գիտություններ (քրեագիտություն, դատական բժշկագիտություն և այլն): Իրավական գիտությունների համակարգում հատուկ տեղ ունի միջազգային իրավունքը:

Հայաստանում իրավական նորմերի, հասարակական ու քաղաքական հարաբերությունների մասին ուսմունքն առաջացել է հայ դպրության ստեղծման հետ: Վաղ ավատատիրության շրջանում հայ պատմիչներն ու իմաստասերները (Մովսես Խորենացի, Ագաթանգեղոս, Փավստոս Բուզանդ, Եզնիկ Կողբացի, Դավիթ Անհաղթ և ուրիշներ) մեկնաբանել են իրավական նորմերը, անդրադարձել կամքի ազատության, հանցագործության պատճառների, կառավարման ձևի, իրավունքի հարցերին:

Հայ իրավագիտական մտքի զարգացման մակարդակն ու էությունը բնորոշում է Մխիթար Գոշի «Դատաստանագիրքը» (XII դար), որտեղ մեկնաբանվել են Մովսիսական օրենքները, արտահայտվել առաջադեմ մտքեր պետականության, համապետական օրենքի նշանակության, իրավագիտության, օրինականության պահպանման, կամքի ազատության, պատժի կիրառման նպատակի ու ձևերի, արդարամտության հարցերի մասին: Պետության և իրավունքի, մեղքի ու մեղավորության, հանցագործության պատճառների, ազատ կամքի, օրինականության, աշխարհիկ և հոգևոր իշխանությունների փոխհարաբերության, բռնապետության էության հարցեր են շոշափել նաև Գրիգոր Տաթևացին, Գրիգոր Մագիստրոսը, Հովհաննես Դրասխանակերտցին, Արիստակես Լաստիվերցին, Մատթեոս Ուռհայեցին, Կիրակոս Գանձակեցին, Դավիթ Ալավկա որդին, Ներսես Շնորհալին, Սմբատ Սպարապետը, Վահրամ Րաբունին, Ստեփանոս Օրբելյանը:

XIV–XVIII դարերում հայ իրավական մտքի զարգացումը շարունակվել է գաղթավայրերում, մասնավորապես Մադրասում լույս տեսած Մովսես Բաղրամյանի «Նոր տետրակ, որ կոչի հորդորակ» (1772 թ.) և Շահամիր Շահամիրյանի «Որոգայթ փառաց» (1773 թ.) աշխատություններում: Վերջինս ոչ միայն իրավական նորմերի ընդարձակ ժողովածու է, այլև ապագա անկախ Հայաստանի սահմանադրության նախագիծը: Իրավագիտական բնույթի հարուստ նյութեր են պարունակում Միքայել Չամչյանի, Ղևոնդ Ալիշանի, Նիկողայոս Ադոնցի, Մաղաքիա Օրմանյանի, Ներսես Ակինյանի և ուրիշների աշխատությունները:

Հայ իրավագիտության հետևողական զարգացումն սկսվել է Հայաստանի առաջին հանրապետության շրջանում, շարունակվել խորհրդային տարիներին: XX դարի 20–30-ական թվականներին մշակվել են օրենքների նախագծեր, սահմանվել իրավունքի նորմեր: Այս շրջանում հայ իրավագետներն ուսումնասիրել են նաև հին հայկական պետության և իրավունքի հարցեր, հրատարակել Դավիթ Ալավկա որդու կանոնները, «Կանոնագիրք Հայոցը», Սմբատ Սպարապետի և Մխիթար Գոշի դատաստանագրքերը և այլն:

Հայ իրավաբաններն առանձին աշխատություններ են նվիրել Հայաստանի պետության և իրավունքի պատմությանը, սահմանադրություններին, իրավունքի տարբեր ճյուղերին, հեղինակել են բուհական ու դպրոցական իրավագիտական դասագրքեր: Նրանք գործուն մասնակցություն ունեն ՀՀ օրենսդրական ակտերի նախագծերի մշակմանը: ՀՀ իրավագիտական կենտրոն է ՀՀ գիտությունների ազգային ակադեմիայի Փիլիսոփայության, իրավունքի և սոցիոլոգիայի ինստիտուտը: Իրավագետ մասնագետներ են պատրաստում Երևանի պետական համալսարանի իրավաբանական ֆակուլտետում, Հայաստանի մի շարք այլ բուհերում: Վերջին տարիներին հանրակրթական դպրոցներում ներառվել է նաև «Իրավագիտություն» առարկան («Մարդու իրավունքներ», «Քաղաքացիական կրթություն», «Պետություն և իրավունք» և այլն):

Религиозное право

 

Религиозное право — одна из исторических форм права, в системе которого источником постулируется воля божества (Бога), выраженная в священных текстах или преданиях.

Наиболее развитыми религиозно-правовыми системами являются:

. ПРАВА РЕЛИГИОЗНЫХ ОРГАНИЗАЦИЙ

Статья 7. Духовно-религиозная деятельность религиозных организаций осуществляется в строго очерченных рамках следующих прав:

а) объединять вокруг себя своих верующих;

б) обеспечивать удовлетворение всех духовно-религиозных нужд и потребностей своих верующих;

в) проводить религиозные богослужения, обряды и церемонии в молитвенных домах и на принадлежащей им территории, в местах поломничества, в учреждениях религиозных организаций, а также на кладбищах, в домах и квартирах граждан, больницах, домах инвалидов и престарелых, местах лишения свободы, воинских частях – по просьбе находящихся там и являющихся членами данной религиозной организации граждан, в остальных случаях публичные богослужения, религиозные обряды и церемонии проводятся в порядке, установленном для собраний, митингов, демонстраций и шествий;

г) создавать соответствующие группы религиозного обучения для религиозного образования своих членов и их детей – с согласия родителей, используя в этих целях принадлежащие или выделенные им помещения;

д) заниматься теологическими, религиозными, историка-культурными исследованиями;

е) готовить в учебных заведениях своих духовных центров кадры духовной службы или научные и педагогические кадры;

ж) приобретать и использовать предметы и материалы религиозного назначения;

3) пользоваться средствами массовой информации – в установленном законом порядке;

и) устанавливать связи с церковными организациями других стран, независимо от их национальной или религиозной принадлежности, приглашать их представителей, направлять своих верующих за границу в паломничество, для участия в собраниях и других религиозных мероприятиях, а также в целях обучения и отдыха;

к) заниматься благотворительностью.

Издательская деятельность религиозных организаций регулируется действующим законодательством Республики Армения.

Вышеуказанные права возникают с момента регистрации данной религиозной организации в Республике Армения.

Статья 8. На территории Республики Армения прозелитизм запрещается. В качестве прозелитизма не может рассматриваться какое- либо действие в пределах правомочий, указанных в статье 7 настоящего Закона.

4. ИМУЩЕСТВО РЕЛИГИОЗНЫХ ОРГАНИЗАЦИЙ

Статья 9. Право собственности религиозной организации регулируется Законом «О собственности в Республике Армения».

Статья 10. Исторические памятники и культовое имущество Армянской апостольской церкви и других религиозных организаций используются ими согласно традиционному порядку освящения.

Статья 11. Религиозные организации обязаны обеспечить охрану и использование по назначению строений, территорий и другого имущества, переданного им в собственность государством, а также исторических памятников, являющихся их собственностью.

Статья 12. Религиозные организации могут обращаться к верующим с просьбой о добровольных денежных и иных пожертвованиях, получать и распоряжаться ими.
Полученные религиозными организациями денежные и иные пожертвования, поступления от граждан налогообложению не подлежат.

Статья 13. Религиозные организации, духовные центры которых находятся за пределами территории Республики Армения, не могут финансироваться этими центрами. Религиозные организации не могут финансироватьсяпартиями и финансировать их.

5. РЕГИСТРАЦИЯ РЕЛИГИОЗНЫХ ОРГАНИЗАЦИЙ

Статья 14. Религиозная община или организация признается юридическим лицом в случае ее регистрации  органом государственного управления, уполномоченным Правительством Республики Армения. Для регистрации религиозная организация представляет в этот орган свой устав, а также документы, подтверждающие условия, указанные в статье 5 настоящего Закона.

Статья 15. Устав религиозной организации содержит сведения о характере и месте действия религиозной организации, принадлежности к вероисповеданию, структуре религиозного объединения, молитвенных местах и имущественном положении, намерениях основать предприятия, создавать учебные и издательские заведения, порядке решения имущественных и других вопросов в случае прекращения деятельности, а также иные положения, связанные с особенностями деятельности данной организации.

Статья 16. Решение о регистрации религиозной организации или об отказе в регистрации с указанием оснований отказа передается заявителю в письменной форме в месячный срок.

В регистрации религиозной организации может быть отказано в случае ее противоречия действующему законодательству.

Отказ или нарушение предусмотренного настоящим Законом сро- ка вынесения решения могут быть обжалованы в судебном порядке.

Деятельность религиозной организации может быть прекращена в результате самороспуска или по решению суда – в случае нарушения законов Республики Армения.

Что такое- право/государство

  1. Совокупность устанавливаемых и охраняемых государственной властью норм и правил, регулирующих отношения людей в обществе, а также наука, изучающая эти нормы.
    “Избирательное п.
  2. 2.
    Охраняемая государством, узаконенная возможность, свобода что-н. делать, осуществлять.
    “Права и обязанности граждан”

    Государство-

    1. Политическая организация господствующего класса страны во главе с правительством и его органами, имеющими задачей охрану существующего порядка и подавление классовых противников, а также сама страна с такой политической организацией.
      “Границы государства”